Harry wrócił do domu godzinę po tym, jak z niego wyszedł. Wypił może dwa drinki, więc nawet nie był pijany. Czuł się normalnie, tak jakby w ogóle nigdzie nie wychodził. Marzył tylko o tym, żeby porozmawiać z Penny. Stęsknił się za nią. Położył się na łóżku, chwycił za telefon, który zostawił na półce nocnej. Już miał do niej napisać, gdy nagle zauważył jej nowe tweety. Zastanawiało go, co mogło spowodowało takie złe samopoczucie. Musiał do niej napisać i się tego dowiedzieć.
Kiedy wiadomość doszła do dziewczyna ta siedziała właśnie przy stoliku w Hawaii Cafe w oczekiwaniu, aż Vicky przyniesie koktajle, które zamówiły. Rozglądała się dookoła. Patrzyła na szczęśliwe pary chodzące po plaży i marzyła o tym samym. Pragnęła chociaż raz posmakować smaku miłości, ale wiedziała, iż robiąc to będzie musiała kogoś zranić. Nie chciała tego, więc musiała pozostać sama. Przeniosła swój wzrok na błękitne niebo, na którym nie było żadnej chmurki. Jedyne białe obiekty, które na nim znajdowały to mewy latające to w jedną, to w drugą stronę. Przymknęła oczy. Zaczęła sobie wyobrażać, jakby to było, gdyby potrafiła latać. Uniosła by się i odleciała by daleko, a gdy zabrakłoby sił spadłaby w niebieską otchłań.
Jej przemyślenia przerwał dźwięk przychodzącej wiadomości. Wyciągnęła telefon z kieszeni. Odblokowała go i spojrzała na wyświetlacz. Wiadomość była od Harry'ego. Gdy tylko zobaczyła to imię jej oczy wypełniły się łzami. Nie potrafiła zapanować nad tym, co czuję do chłopca ze szmaragdowymi oczami. Nie potrafiła zrozumieć, co to jest. Przyjaźń? Zauroczenie? A może miłość? To było dla niej takie trudne. Ze szczęśliwej dziewczyny w jednej chwili zamieniła się w smutną dziewczynę z masą pytań.
Od autorki: Jestem normalnie załamana. W tygodniu nie mam, jak pisać, bo lekcje i nauka, a w weekend zasypiam o 23, bo jestem aż tak wykończona. Ale dobra mniejsza z tym.
Sądzicie, że Penny odpisze Harry'emu? I jak myślicie, co tak naprawdę do niego czuje?
Penny leżała smutna w łóżku. Nie wiedziała, co ma ze sobą począć. Czuła się, jakby miała doła. Trudno było się jej z tym pogodzić. Przecież Harry nic dla niej nie znaczył. Nie mogła być o niego zazdrosna, prawda? Sama tego do końca nie rozumiała. To była takie dziwne, ale prawdziwe.
@CrazyGirl twetnęła:
Jest mi tak strasznie smutno.
@CrazyGirl twetnęła:
Chyba mam doła.
Odłożyła telefon. Zamknęła oczy. Miała nadzieję, że to tylko zły sen. Nie wierzyła w to do końca, ale miała nadzieję, ponieważ to było najważniejsze. Pogrążyła się w ciszy panującej w pomieszczeniu. Nie nacieszyła się nią jednak zbytnio, ponieważ zaraz rozbrzmiał jej telefon. Chwyciła za niego, odblokowała i weszła w wiadomości.
Victoria: Co się dzieje, słońce? Czemu jesteś smutna?
Penny: To nic wielkiego...
Victoria: Stawiasz kropki, więc jednak coś się dzieję.
Penny: Pamiętasz, jak ci mówiłam, że piszę z Harrym?
Victoria: Tak. Ma spoko profil.
Penny: Ogółem jest bardzo fajny i sympatyczny.
Victoria: To on cię zranił, prawda?
Penny: Nie do końca. Nie wiem, jak to napisać.
Victoria: Napisz wprost tak, jak było.
Penny: Pisałam z nim, jak zwykle. I napisał mi, że musi kończyć, bo kolega przyszedł, i wyciąga go na miasto.
Penny: Potem dodał, że musi sobie znaleźć sobie dziewczynę.
Victoria: Czy on coś dla ciebie znaczy?
Penny: Nie.
Victoria: Nie wiem, co mam ci poradzić. Masz chwilkę?
Penny: Tak.
Victoria: Przyjdź do Hawaii Cafe. To pogadamy, okay?
Penny: Okay.
Victoria: To co widzimy się za 10 minut, myszko?
Penny: Tak.
Zablokowała telefon. Wstała z łóżka i chwyciła torbę, która znajdowała się na oparciu krzesła. Zbiegła na dół. Wsunęłam nigi w niebiesko - różowe japonki. Na głowę założyła słomiany kapelusz z miętowymi detalami. Wyszła z domu, zamykając za sobą drzwi na klucz. Poszła w kierunku Hawaii Cafe. Często spotykała się tam z Victorią. Było to ich ulubione miejsce.
Od autorki: Przepraszam, że tak późno, ale nie miałam wcześniej czasu go napisać. Postaram się jeszcze dodać dzisiaj jeden, ale nic nie obiecuję.
Penny znalazła swoje najmniej kompromitujące zdjęcie, ale zarazem szalone. Wrzuciła je oznaczającąc na nim trzy osoby @UnicornPrincess, @FlawlessQueen i oczywiście @PsychoBoy. Styles niemal od razu napisał do niej.
Harry: To ty się farbujesz?!
Penny: Może.
Harry: Ale jesteś naturalną blondynką, czy się tak kiedyś farbowałaś?
Penny: Jestem naturalną blondynką, ale wolę mieć ciemne włosy.
Harry: Rozumiem...
Penny: Czy to są kropki nienawiści???
Harry: Czy to są znaki zapytania nienawiści?
Penny: Nie, telefon mi się zaczął.
Harry: Rozumiem. Nie potrafiłbym cię nienawidzić :*
Penny: Naprawdę? :*
Harry: Naprawdę :*
Penny: Słodko :*
Harry: Wiem :*
Penny: Będziemy teraz sobie ciągle wysyłać buziaki? :*
Harry: Mi tam pasuje :*
Penny: Mi także :*
Harry: Ile masz lat na tym zdjęciu?
Penny: A gdzie buziak?
Harry: A bez buziaka nie odpowiesz?
Penny: Nope.
Harry: A, więc proszę :*
Penny: Od razu lepiej :*
Harry: Więc odpowiesz na moje pytanie? :*
Penny: Owszem :*
Harry: A więc słucham :* Ile miałaś wtedy latek? :*
Penny: A sądzisz, że ile mogłabym mieć? :*
Harry: No nie wiem :* Szesnaście, siedemnaście :*
Penny: Czternaście mój kochany :* Czternaście :*
Harry: Trudno mi w to uwierzyć :* Wyglądasz na starszą :*
Penny: A jednak :* Chociaż moim zdaniem nie :*
Harry: Ale moim zdaniem już tak :*
Penny: No dobrze :* Nie chcę się z tobą kłócić :*
Harry: To dobrze :*
Penny: Wiem :*
Harry: Penny, ja muszę cię przeprosić, ale... Kolega po mnie przyszedł.
Harry: Bez zaproszenia i zapowiedzi. Nie miałem o tym pojęcia.
Harry: Chce mnie wyciągnąć na miasto. Bo potrzebuję znaleźć sobie dziewczynę.
Harry: Ale, jak chcesz to go spławię i zostanę z tobą.
Penny: Idź z nim, a mną się nie przejmój. Czymś się zajmę.
Harry: Skoro tak mówisz. Pa :*
Penny: Pa :)
Pen tak naprawdę okłamała chłopaka. Nie miała co robić mimo, iż był dopiero ranek. Owszem mogła, gdzieś wyjść, ale nie chciała sama włuczyć się po mieście, a była pewna, iż jej przyjaciółka jeszcze śpi. Nie miała jednak zbytniej ochoty na spotkanie z nią. Było jej smutno, a dziewczyna nie chciała tłumaczyć jej wszystkiego. Po wiadomości od Harry'ego coś w środku w niej pękło. Nie wiedziała, czemu tak się stało. Przecież ona nic do niego nie czuła. Był jedynie jej dobrym znajomym. Więc czemu, gdy wspomniał o tym, że musi znaleźć dziewczynę zrobiła się smutna, a di oczu nabiegły jej łzy? Nie wiedziała, a chciała wiedzieć.
Od autorki: Witajcie. Przepraszam, iż rozdział dodaję dopiero teraz. Prawdę mówiąc jestem wykończona i mam pechowy dzień :c Zresztą ostatnio krąży nade mną jakieś fatum.
Mniejsza z tym nie przyślicie tu, żeby słuchać moich użaleń. Jak ktoś chce wiedzieć to niech napiszę do mnie w wiadomości prywatnej.
Dałam trochę zbyt dużą różnicę czasową między Londynem, a Sydney. Mogłam to wcześniej sprawdzić, ale cii... Nic się w końcu takiego nie stało, prawda?
Jutro, jak zawsze będziecie mogli liczyć na parę rozdziałów, a jak na razie zmykam, bo tak, jak wspomniałam jestwn wykończona :c
Kiedy Penny wstała była już prawie dwunasta. Usiadła na łóżku, ziewając. Przetarła oczy i chwyciła za telefon. Chciała już porozmawiać z Harrym. Rozmowy z nim wyglądały zupełnie inaczej niż z innymi ludźmi. Nie pisał z nią z litości, nie lubił ją z litości tak, jak większość ludzi. Lubił ją tak po prostu.
@PsychoBoy twetnął: @CrazyGirl Musisz już niestety iść spać :c
@PsychoBoy twetnął: @CrazyGirl Ale ja to rozumiem.
@PsychoBoy twetnął: @CrazyGirl Ale śpij dobrze, księżniczko.
@PsychoBoy twetnął: @CrazyGirl Niech ci się śni twój książe na białym rumaku (albo z białym BMW)
@PsychoBoy twetnął: @UnicornQueen Jestem za.
@PsychoBoy twetnął: @UnicornQueen Chcę zobaczyć, jak wyglądała, jak była młodsza.
Od autorki: Macie rozdział z ranna. Cieszcie się, bo moje oczy się same zamykają, a jednak go dodałam (mój pieprzony zegar biologiczny obudził mnie o 6 -.- Jakim prawem, ja się pytam?! Jakim prawem?! ). Ja zmykam się szykować do szkoły, bo się jeszcze spóźnie na biologię.
~Pauline~
P.S. Nie wiem, czy dodam dzisiaj 11 rozdział, ponieważ chcę najpierw napisać 1 rozdział na It Boy.
Dochodziła już północ, a Penny, jak nigdy była straszmie zmęczona. Wsunęła się pod kołdrę, otulając się nią i zamknęła oczy. Kiedy jednak pszysypiała, obudził ją dźwięk przychodzącej wiadomości. Przetarła oczy. Ziewając chwyciła za telefon i odblokowała go.
Harry: Dzień dobry!
Penny: Dobranoc!
Harry: Ty idziesz dopiero spać?
Penny: Tak.
Harry: To, gdzie ty mieszkasz? Nie masz ustawionej lokalizacji, więc nie mogę sprawdzić.
Penny: W Sydney.
Harry: Że co?! Naprawdę?!
Penny: Tak. Od urodzenia.
Harry: Ale masz fajnie. U ciebie ciągle jest ciepło i masz blisko do plaży, a u mnie ciągle pada deszcz.
Penny: Ale Londyn ma w sobie to coś czego nie ma Sydney. Tutaj nie ma takich pięknych zabytkowych, wiktoriańskich budowli.
Harry: Byłaś kiedyś tutaj?
Penny: Nie, widziałam go jedynie na zdjęciach :c
Harry: Przyjedziesz kiedyś i zobaczysz je. Oprowadzę cię po nim.
Penny: Wątpie, żeby tak się stało.
Harry: Na pewno. Ja też od urodzenia tutaj nie mieszkam. Przeprowadziłem się tutaj tylko dlatego, iż uczęszczam do jednego z miejscowych collegy.
Okazało się, więc, iż chłopak był od niej starszy o parę lat. Nie przeszkadzało jej to. Najważniejsze dla niej było to, iż w ogóle chciał z nią rozmawiać, ale w końcu nie miał pojęcia, ile dziewczyna ma lat. Nie wiedział o niej prawie niczego. Było jej jednak z tym dobrze. Może nawet za dobrze.
Penny: Gdzie wcześniej mieszkałeś?
Harry: Holmes Chapel. Takie małe miasteczko, ale za to śliczne.
Penny: Ach, jak ja bym chciała mieszkać w małym miasteczku.
Harry: Czemu?
Penny: Cisza, spokój. Fajnie jest żyć zdala od zgiełku.
Harry: Coś w tym jest, ale nie ma kina, markowych sklepów...
Penny: A po co to komu?
Harry: No, nie wiem... Może chociażby po to, żeby kupić sobie porządne ubrania i zobaczyć najnowsze filmy.
Penny: W normalnym sklepie też kupisz dobrej jakości ubrania, a najnowsze filmy można obejrzeć w internecie. Zresztą wiekszość z nich jest nagrane na podstawie książek, a biblioteka lub księgarnia jest wszędzie.
Harry: Nie czytam książek.
Penny: To bardzo źle. Kto czyta książki, żyje podwójnie.
Harry: Jakoś to do mnie nie przemawia, ale możemy porozmawiać o książkach.
Penny: Możemy, ale nie dzisiaj. Może jutro (chodzi o moje jutro, a nie twoje).
Harry: No dobrze, ale czemu nie możemy teraz?
Penny: Ponieważ jestem już naprawdę śpiąca, a oczy same mi się zamykają.
Harry: Rozumiem. Słodkich snów, księżniczko :*
Penny: Dziękuję, książe :*
Od autorki: Mamy drugi rozdział dzisiaj, tak jak obiecałam. Może dodam jeszcze trzeci dzisiaj, ale nie wien jeszcze. Najpierw chcę dodać rozdział na "Candy Shop".
Penny leżała na łóżku patrząc na sufit, nudząc się. Jej przyjaciółka próbowała wyciagnąć ją na plażę, ale nie miała humoru na to. Harry nie odpisywał jej od godziny. Domyślała się, iż chłopak najpewniej położył się już spać. Dobrze wiedziała, że chłopak mieszka w Londynie, kiedy tam był dzień w Sydney była noc i na odwrót. Było jej z tego powodu smutno, ponieważ polubiła chłopca z loczkami. Różnił się od tych wszystkich osób, które znała. Był mądry, ale jednocześnie zabawny.
@CrazyGitl twetnęła: @PsychoBoy Tęskno mi do ciebie :c
@CrazyGirl twetnęła:
A teraz coś do was #challengetime
@CrazyGirl twetnęła:
Piszcie mi jakieś wyzwania, a ja postaram się je wykonać #challengetime
Po chwili telefon dziewczyny zaczął wibrować, a to mogło oznaczać tylko jedno. Zaczęła przeglądać tweety z wyzwaniami, ale wszystkie były takie sławne. Nie chciała robić nic takiego, co zrobiła już połowa ludzi w internecie. Po przeczytaniu czterystu wiadomości w końcu natknęła się na coś dla niej.
@UnicornQueen twetnęła: @CrazyGirl Wstaw swoje stare zdjęcie.
Penny uśmiechnęła się na wspomnienia swoich starych lat. Nie byłu może one najszczęśliwsze, ale i tak dobrze je wspominała.
Od autorki: Przepraszam, że rozdział dodaję dopiero dzisiaj, ale miałam wczoraj nie najlepszy dzień i nie miałam chęci do pisania. Dzisiaj wstawie jeszcze jeden rozdział, który mam już napisany, ale dopiero później.
Robienie tatuażu bolało
trochę Penny, ale była z siebie dumna. To był najpewniej jej pierwszy i
jedyny rysunek na ciele. Zrobiło sobie serduszko na małym palcu. Nie
zamalowała jednak środka, ponieważ jej serce nie było pełne. Czegoś jej
brakowała, ale nie wiedziała czego. Jak tylko wróciła do domu wysłała
zdjęcie Harry'emu, a potem udostępniła je na Twitterze.
Harry: Ładny ten twój tatuaż, ale jakiś taki mały jest.
Penny: Dla mnie jest wystarczający c;
Harry: Rozumiem. A czemu to serduszko jest puste?
Penny: Ponieważ czuję, iż czegoś mi brakuje. Czuję, że nie jestem pełna.
Harry: Każdemu w życiu czegoś brakuje, ale w końcu to znajduję.
Penny: Sądzisz, że w moim przypadku też tak będzie?
Harry: Oczywiście, że tak.
Penny: To słodkie. Dziękuję.
Penny: Jesteś taki mądry. Chciałabym taka być
Harry: Mądrość przychodzi z wiekiem.
Penny: U mnie raczej jej ubywa.
Harry: Oj już przestań.
Penny: Ale taka jest prawda. Mi jej nie przybywa, tylko ubywa.
Harry: Jakoś trudno mi w to uwierzyć.
Penny: Nie musisz wierzyć. Nie potrzebne mi to.
Harry: A jednak spróbuję uwierzyć.
Penny: Dziękuję.
Harry: Mogę ci zadać pytanie?
Penny: Oczywiście, że tak. Pytaj śmiało.
Harry: Masz chłopaka?
Penny: Nie, ale czekaj... Czemu o to pytasz?
Harry: Pytam, bo może właśnie tego ci brakuje. Może brakuje ci miłości.
Penny: Czy ja wiem. Miłość chyba nie jest dla mnie.
Harry: Czemu?
Penny: Bo tak. Ja nie potrafię kochać. Nie umiem powiedzieć komuś "Kocham Cię". To jest dla mnie za trudne.
Harry: Każdy kocha na swój sposób.
Penny: To znaczy?
Harry: Zauważyłaś, jak wiele par się ciągle kłóci ze sobą?
Penny: Tak, ale do czego zmierzasz?
Harry: Oni właśnie tak wyrażają sobie miłość.
Penny: Krzykiem? To jest chore.
Harry: A jednak. Po każdej burzy pokazuję się słońce.
Penny: Porównujesz kłótnie do burzy, a miłość do słońca?
Harry: Tak zgadza się.
Penny: Czyli chcesz powiedzieć, iż mimo kłótni oni się kochają?
Harry: Może tak to ująć.
Penny: No okay.
Harry:
A i jeszcze jedno. Nie ważne ile razy powiesz komuś "Kocham Cię", ważne
jest ile razy pokażesz temu komuś, iż rzeczywiście tak jest.
Penny: Teraz już rozumiem.
Harry: Nadal uważasz, że miłość nie jest dla ciebie?
Penny: Niestety tak.
Harry: Może kiedyś zmienisz zdanie, kiedy trafisz na osobę, która cię pokocha.
Penny: Może, zobaczymy.
Co
z tego, jeśli trafię na kogoś takiego skoro i tak prędzej, czy później
będę musiała tego kogoś zostawić - pomyślała. Los potraktował ją zbyt
srogo. Mimo to nie miała mu tego za złe. Wiedziała, iż każdemu jest
dane, to co jest i nie można tego zmienić.
Penny: A ty kogoś masz?
Harry: Nie.
Penny: Czemu?
Harry: Ponieważ żadna mnie nie chce.
Penny: Trudno mi w to uwierzyć. Jak żadnej dziewczynie może się nie podobać tak słodki i mądry chłopak?
Harry: No patrz, a jednak może. Większość dziewczyn woli sławnych chłopaków, a nie kujonów.
Penny: Nie martw się. Znajdziesz jeszcze swoją księżniczkę.
Harry: A ty znajdziesz swojego księcia.
Penny: c:
Napisała
tylko uśmiechniętą buźkę, ponieważ na nic więcej nie było jej stać. Nie
chciała się z nim kłócić. Nie chciała mu pisać, iż najpewniej nigdy nie
znajdzie swojego księcia na białym koniu. Jej życie nie było bajką
rodem z Disneya, jej życie przypominało bardziej dramat, romans bez
miłości i ze smutnym końcem. Jej historia miała się zakończyć za
wcześnie. Jej książka miała się zamknąć przed właściwym zakończeniem.
Miała się zamknąć przed Happy Endem.
Spojrzała
na cyfrowy zegarek stojący na szafce nocnej. Pokazywał on czternastą, a
to oznaczało, że nadszedł czas na wzięcie leków. Zeszła na dół do
kuchni, która była pusta. Jej rodzice znowu poszli i zostawili ją samą.
Tak bardzo chciała, żeby byli z nią. Chciała się razem z nimi śmiać i
żartować. Chciała spędzić najlepsze dni jej życia razem z nimi. Ale
wiedziała, że tak nigdy się nie stanie. Nalała sobie do szklanki wody,
chwyciła za opakowanie i wysypała na swoją dłoń kilka tabletek. Połknęła
je, wycierając pojedynczą łzę spływająca z jej policzka. Przywoływały
one tyle złych wspomnień.
Od
autorki: Mamy drugi rozdział dzisiaj. Jest on trochę dłuższy niż
normalnie. Jak sądzicie co się dzieję z Penny? Myślicie, że jest to coś
poważnego?
Wykonałam dzisiaj zwiastun tego opowiadanie i będzie mi niezmiernie miło, jak go ocenicie c;
Jutrzejszy rozdział powinien pojawić się, jak wrócę ze szkoły i odrobię
lekcję, czyli najpewniej tak 16/17, bo lekcję kończę o 13.20, ale muszę
jeszcze pójść do drukarni, więc trochę mi się zejdzie. ~Pauline~
