#20 Smile

Penny była naprawdę szczęśliwa, że Harry do niej napisał. Vicky musiała z nim porozmawiać i doprowadzić go do rozsądku, a ona kochała to robić. Była to jek wada, ale także wielka zaleta. Często była bardzo przydatna. Zwłaszcza, jeśli chodziło o chłopaków i ich humorki.

@CrazyGirl twetnęła:
Pogodziłam się z @PsychoBoy

@CrazyGirl twetnęła:
Na mojej twarzy znowu zagościł uśmiech.

@CrazyGirl twetnęła:
@PsychoBoy YOU MAKE ME SMILE!

@PsychoBoy twetnął:
@CrazyGirl Cieszy mnie to.

@PsychoBoy twetnął:
@CrazyGirl U R MY PRINCESS ♥

Od autorki: Tak, jak obiecałam macie jeszcze jeden rozdział. Krótki to krótki, ale ważne, że jest, prawda?

Branoc :*

~Pauline~

#19 Sorry

Harry leżał na łóżku wpatrując się w sufit. Postanowił wziąć słowa Victorii do serca i przemyśleć wszystko. Zastanawiało się go,  co dziewczyna miała na myśli pisząc chociażby to, iż nie wie przez, co Penny przechodzi. Przecież była taką wesołą dziewczyną. Wydawała się nie mieć żadnych problemów, ale czy to znaczyło, iż ich nie miała? Jak nie patrząc nie. Bynajmniej nic o nich nie wiedział. Sądził, że ruda dziewczyna ufa mu na tyle, że powie mu o swoich problemach, ale tak się nie stało.

Wiedział już jednak, że brakuje mu dziewczyny. Obudziło się w nim chyba sumie. Tęsknił za rozmowami z nią. Przez tą kłótnię został sam. Wszyscy jego znajomi wyjechali z Holmes Chapel na wakacje. Jedynie on został w tym małym miasteczku, w którym miał spędzić następne dwa tygodnie. Smuciło go to, iż zaraz będzie musiał znowu opuścić swój rodzinny dom. W tamtej jednak chwili nie myślał o tym. Myślał wtedy o tym, iż faktycznie zaczął żałować całej tej głupiej kłótni z dziewczyną. Wiedział już, że musi coś z tym zrobić i to, jak najszybciej.

Harry: Co mam teraz zrobić?

Victoria: O! Odezwałeś się, a sądziłam, iż pan obrażalski się odezwał.

Victoria: Mówiłam ci już, że masz przemyśleć swoje zachowanie.

Harry: Zrobiłem to już.

Victoria: I...

Harry: I?

Victoria: Jeju! Jakiś ty nie kumaty. I do jakich wniosków doszedłeś?

Harry: Że nie znam jej tak dobrze, jak mi się wydawało i żałuję to, iż się z nią pokłóciłem.

Victoria: A nie mówiłam.

Harry: Tak, mówiłaś. Ale co ja mam zrobić?

Victoria: Czy ty sobie ze mnie żartujesz?

Harry: Nie. Czemu?

Victoria: Bo pytasz mnie, co masz zrobić.

Harry: Bo nie wiem. Nigdy nie miałem jeszcze takiej sytuacji.

Victoria: Przeproś ją po prostu.

Harry: Sądzisz, iż mi wybaczy?

Victoria: Myślę, że tak. Po rozmowie z nią wynioskowałam jedną rzecz.

Harry: Jaką?

Victoria: Że jej ciebie brakuje.

Harry: Mi jej też.

Victoria: A więc na co jeszcze czekasz? Pisz.

Harry: Dobrze. Już piszę.

Harry: A i dziękuję za pomoc.

Victoria: Ależ proszę cię bardzo.

***

Harry leżał patrząc na biału sufit w pokoju. Zastanawiał się, co ma napisać do Penny. Nie mógł napisać do niej tak po prostu "przepraszam". Po tym, co napisał to nie było wystarczające. Zrobił coś okropnego i wiedział o tym bardzo dobrze. Po raz kolejny zranił ją. Zależało mu na niej, więc nie chciał, żeby przez niego była smutna, a tymbardziej płakała.

Był tak strasznie głupi. Mógł się zorientować, że dziewczyna tylko żartuje. Przecież to już na pierwszy rzut oka była widać. Ale po co myśleć? Przecież można stwierdzić, żeby ktoś spieprzał. To jest takie dojrzałe zachowanie.

Harry: Penny, przepraszam cię za to co napisałem. Zachowałem się, jak niedojrzały gówniarz, którym najpewniej jestem. Ja nie myślałem w ogóle. No, bo wiesz większość facetów, jeśli nie myśli mózgiem to chociaż myśli kutasem, a ja nie myślę ani tym. Zresztą mniejsza z tym. Naprawdę żałuję tej całej kłótni. Tęskno mi do ciebie i do naszych rozmów. Wybaczysz mi?

Harry: Wiem, że tak wiadomość nie ma ani ładu, ani składu, ale pierwszy raz piszę coś takiego.

Wysłał to niemal natychmiast był pewien swoich słów. Lepiej by chyba nie mógł już tego napisać. Wyrzucił z siebie to, co leżało mu na sercu. Jeszcze na nikim nie zależało mu tak bardzo, jak na Penny. Była jego skarbem, którym nie zamierzał dzielić się z nim. Nie chciał zastawiać bliz e jej serduszku.

Penny: Wybaczam.

Harry: Naprawdę?

Penny: Naprawdę.

Harry: Dziękuję. Nie sądziłem, że mi tak łatwo wybaczysz.

Harry: Tęskniłem.

Penny: Ja też.

Penny: Mam pytanie.

Harry: Wal śmiało.

Penny: Chciałbyś mnie przelecieć, czy nie?

Harry: O tym porozmawiamy kiedy indziej.

Penny: Haha! Okay!

Penny: To znaczy kiedy?

Harry: Kiedy zacznę myśleć chociaż swoim kutasem.

Penny: Penisem, Haroldzie. Penisem. Tak jest o wiele łatniej.

Harry: Ależ rozumiem Penny. Kultora to podstawa. Kiedy zacznę myśleć chociaż moim penisem.

Penny: Od razu lepiej. Czekam na ten moment.

Harry: Aż tak bardzo chcesz się tego dowiedzieć?

Penny: Może.

Harry: Okay.

Od autorki: Przepraszam, że wczoraj go nie dodała, ale nie miałam czasu. Za to może jeszcze zaraz dodam drugi.

~Pauline~

#18 Flawless

Minęły kolejne trzy godziny, a Harry nie napisał do niej ani słowa. Zaczęła żałować kłótni z chłopakiem coraz bardziej.

Kiedy usłyszała dźwięk przychodzącej wiadomości narodziła się w niej nadzieja, iż to Styles do niej napisał, gdy jednak weszła na Twittera rozczarowała się.

Victoria: Jak się czujesz?

Penny: Od kiedy piszemy ze sobą ma tt?

Victoria: Prędzej złapie cię tutaj niż na fb.

Penny: No w sumie.

Victoria: To co słychać?

Penny: Po staremu. A nie czekaj. Pokłóciłam się z Harrym. Teraz on się do mnie nie odzywa. Ma mnie w dupie. I będzie najpewniej mnie miał tam już zawsze. Tak, więc jest wprost świetnie.

Victoria: Współczuję ci, myszko ;c  O co poszło?

Penny: W sumie to o głupią sprawę, czyli o to, iż napisałam, że kocham Pinky Pie bardziej od niego.

Victoria: I on o to zrobił ci wielką awanturę?

Penny: Wielką to trochę za dużo powiedziane, ale tak. Tak właśnie było.

Victoria: To jest takie nie dojrzałe z jego strony.

Penny: Nie wiem, czy to jest dojrzałe, czy też nie, ale wiem, że mi go brakuje.

Victoria: Mogę ci jakoś pomóc?

Penny: Raczej nie.

Victoria: A jednak chyba mogę.

Penny: To znaczy?

Victoria: Napiszę do niego i spróbuję go przekonać. Co ty na to?

Penny: Nie wiem, czy to jest dobry pomysł.

Victoria: A co ci szkodzi? Warto spróbować.

Penny: W sumie taka prawda, a więc pisz.

Victoria: W takim razie już do niego piszę. Trzymaj za mnie kciuki, myszko.

Penny: Trzymam.

Victoria: Zobaczysz, że wszystko będzie dobrze.

Penny: Mam taką nadzieję.

Victoria: A ja to wiem.

***

Kiedy Harry dostał wiadomość był święcie przekonany, iż to Penny napisała do niego z prośbą o to, żeby się już nie gniewał. Styles był jednak uparty i nie zamierzał wybaczyć dziewczynie. Słowa, które przeczytał naprawdę do zabolały. Chciało mu się płakać, ale powstrzymywał to. Był wtedy w Holmes Chapel z odwiedzinami u rodziców, więc nie chciał robić scen.

Prawdę mówiąc siedział tam od początku wakacji. Musiał odpocząć od wielkomiejskiego gwaru. Holmes Chapel było do tego świetnym miejscem. Nie było tam tylu samochodów i ludzi na drogach. Nie otaczały go drapacze chmur, centra handlowe ani żadne osiedla. Nie licząc domków jedno lub wielorodzinnych, ale to nie było aż tak uciążliwe. Było tam także o wiele więcej zieli, a powietrze było czyste. W skrócie był to dla niego prawdziwy raj na ziemi.

Dorabiał trochę w piekarni, w której pracował w młodości. Lubił to miejsce. Wiązało się w nim naprawdę wiele miłych wspomnień. W końcu była to jego pierwsza praca. Pamiętał, jaki był dumny z siebie, kiedy ją dostał. Każdy się tym chwalił. Ale nasz Harry wcale nie był egoistą. Rozbierało go po prostu szczęście i chęć podzielenia się nim z innymi.

Harry wszedł w wiadomości. Zdzwiło go to, iż nie otrzymał żadnej wiadomości od Penny. Za to napisała do niego jakaś dziewczyna, która miała na profilowym zdjęcie jednorożca. W pierwszej chwili chciał zignorować wiadomość od niej, bo czego mogłaby od niego chcieć? Ale po chwili namyśłu odczytał to, co do niego napisała.

Victoria: Hej.

Harry: Znamy się?

Victoria: Nie, ale chyba możemy się poznać.

Harry: Czy ja wiem... Wydajesz się być dziwna.

Victoria: Czemu?

Harry: Bo masz zdjęcie jednorożca na profilowym.

Victoria: Po pierwsze to nie nie jest jednorożec.

Victoria: Po drugie jednorożce mają rogi, a to w takim razie to jest kucym, bo go nie ma.

Victoria: I po trzecie to jest Pinky Pie.

Harry: Co wy macie z tą pieprzoną Pinky Pie.

Victoria: Ona tego naprawdę żałuje, Harry.

Harry: O czym ty gadasz?

Victoria: O Penny. Ona naprawdę żałuję tego, co napisała i tej całej kłótni.

Victoria: Tęskni za tobą.

Harry: A wiesz gdzie ja to mam?

Harry: Mogła najpierw pomyśleć zanim to napisała, ale po co? Przecież można zranić uczucia innych.

Victoria: Gdybyś tylko wiedział przez co ona przechodzi.

Harry: Mam to gdzieś. Tak trudno to zrozumieć?

Victoria: Ja bym to na twoim miejscu przemyślała. Kiedyś możesz pożałować tego, że to napisałeś.

Victoria: Tego, jak się zachowałeś. Tego, jak ją potraktowałeś.

Harry: Wątpie.

Victoria: Ale ja nie.

Harry: Aha.

Od autorki: Rozdział znou jest późno, ale jest dłuższy. Jutro też powinnien się taki pojawić. Rano zacznę go pisać, ale nie wiem kiedy go dodam. Nie jestem pewna, czy się wyrobię rano, czy też dopiero po popołudniu.

Muszę się przyznać, że rozmowa Harry'ego i Victorii miała wyglądać zupełnie inaczej, ale wyszło jak wyszło. Jak sądzicie Harry wybaczy Penny? Co jej napisze?

~Pauline~

#17 Love

Harry nie odzywał się do Penny od trzech godzin. Martwiło ją to, ponieważ napisał jej, iż idzie tylko zjeść śniadamie. Chyba nie poszedł go zjeść na drugi koniec Londynu, prawda? To byłoby głupie, ale może właśnie tam znajdowała się jego ulubiona restauracja, w której zwykle je jadał? A może podczas jedzenia udławił się i nie miał mu, kto pomóc. To był chyba najczarniejszy scenariusz, który narodził się w głowie dziewczynu z czerwonymi włosach, które jak twierdził Harry były rude. A było ich wiele. Penny miała dość bujną wyobraźnię, a takie sytuację tylko ją pobudzały do myślenia. Przez chwilę zastanawiała się, czy do niego napisać, czy też nie. W końcu to jednak zrobiła. Nie mogła przecież dłużej czekać.

Penny: Czemu się nie odzywasz?

Penny: Stało się coś? Miałeś tylko zjeść śniadanie.

Harry: I zjadłem.

Penny: To czemu się nie odezwałeś.

Harry: Ponieważ się na ciebie gniewam.

Harry: Kochasz jakiegoś głupiego kucyka bardziej ode mnie.

Penny: Jezu! Harry! Gniewasz się na mnie za taką głupotę?

Harry: Dla mnie to nie jest głupota.

Penny: Harry, to tylko nic nie znacząca postać z bajki.

Harry: No właśnie chodzi o to, że nie. Kochasz tą waloną Pinky Pie bardziej ode mnie.

Penny: Tylko żartowałam. Sądziłam, że zrozumiesz.

Harry: Jak widać nie zrozumiałem.

Penny: To już nie mój problem.

Harry: Czyli to moja wina?

Penny: A kogo moja? Ja raczej nie gniewam się o takie głupoty.

Harry: Aha. Dobrze wiedzieć, iż cała wina leży po mojej stronie.

Penny: Tego nie powiedziałam.

Harry: Aha, czyli znowu nie zrozumiałem.

Harry: Zresztą możesz już do mnie nie pisać?

Penny: Czemu?

Harry: Bo mam się już kurwa dość.

Penny: Aha.

Po tej wiadomości chłopak już nie odpisał. Była to ich pierwsza kłótnia, a ona czuła się przez nią podle. Czemu to musiała się tak skończyć? Czemu to napisała? Po co?

Od autorki: Znowu późno jest rozdział, ale nie miałam czasu go napisać. A do tego część jego mi się skasowała i musiał pisać ją od nowa.

Muszę się jutro wziąć za pisanie rozdziału na Sex Bloga, bo nie mogę już dłużej dodawać jednego rozdziału w tygodniu. Masakra.

A tak po za tym. Co sądzicie o nowej piosence One Direction? Prawda, że jest idealna?

~Pauline~

#16 Pinky Pie

Harry i Penny obudzili się w tej samej chwili. Oboje się uśmiechneli, ponieważ cieszyło ich to, że zaraz będą mogli ze sobą porozmawiać.

Penny: Dzień dobry :*

Harry: Dzień dobry :*

Penny: Jak się spało?

Harry: Dobrze na całe szczęście, a ty?

Penny: Także.

Penny: Kocham Pinky Pie ♥

Harry: Kogo?

Penny: Pinky Pie ♥

Harry: Nie kojarze.

Penny: Jak możesz nie znać Pinky Pie?

Harry: Normalnie.

Penny: My Little Pony ♥

Penny: Taki różowy kucyk.

Penny: Z balonami na boku.

Penny: Z różowymi ciemnymi lokami.

Penny: To jest własnie Pinky Pie.

Harry: Nadal nie znam.

Penny: To musisz poznać, bo ją kocham ♥

Harry: Bardziej ode mnie?

Penny: Tak.

Harry: Aha. Dobrze wiedzieć.

Harry: Idę zjeść śniadanie.

Harry: Do usłyszenia.

Penny: Do usłyszenia.

Od autorki: Macie taki krótki na dobranoc. Kiedyś miałam na niego pomoc, ale dzisiaj on prysł. No trudno. Nie jestem z niego zadowolona, ale mówi się trudno.

~Pauline~

#15 Know

Penny patrzyła na wiadomość od Harry'ego. Widać było, iż chłopak bał się tego co mu odpowie. Ona zaś nie wiedziała, co ma mu napisać. Mimo, iż myślała nad tym od kilku godzin, nie znalazła odpowiedzi na pytanie, które sobie zadała. Nie wiedziała, co tak naprawdę czuła do chłopca z burzą loków na głowie. Miała jednak nadzieję, iż czas to pokaże. Z jednej strony chciała poznać odpowiedź, ale z drugiej też nie. Obawiała się, iż może ona zepsuć relację jej i Harry'ego, a tego nie chciała.

Penny: Ja... Ja nie wiem. Myślałam o tym dzisiaj parę godzin dzisiaj. W sumie to zastanawiałam się nad tym, od kiedy do mnie napisałeś dzisiaj. Nie doszłam jednak do żadnego wniosku. Nie odpowiedziałam na pytanie, które sobie zadałam.

Harry: Ja w sumie też nie wiem. 

Penny: Może to i lepiej.

Harry: Czemu tak uważasz? 

Penny: Pomyśl. Ta wiadomość mogłaby zepsuć naszą znajomość to, co mamy. Spójrz tylko, ile jest historii o przyjaźni, gdy jedna osoba zaczyna coś czuć do drugiej. Wiele z nich nie kończy się zbyt dobrze.

Harry: Sądzisz, iż z nami też mogłoby tak być?

Penny: Nie mam pojęcia, ale czasami warto dmuchać na zimne. Nie chciałabym stracić kogoś takiego, jak ty.

Harry: Ze mną jest tak samo. Naprawdę cię polubiłam.

Penny: Ja ciebie też. Ale czekaj. Kim w końcu dla siebie jesteśmy?

Harry: Uznajmy, iż jesteśmy przyjaciółmi.

Penny: Dobrze.

Penny: Chwilka. Czy u ciebie nie jest niby po piątej rano?

Harry: Owszem, jest.

Penny: To czemu nie śpisz jeszcze?

Harry: Nie mogłem zasnąć, co chwila sprawdzałem swoją skrzynkę na tt. Martwiłem się o ciebie.

Penny: To takie słodkie, ale nie powinieneś tak postępować z mojego powodu. To ci zniszczy zdrowie, wiesz?

Harry: Dal ciebie warto to zrobić.

Penny: Przestań, bo się zaraz zarumienię.

Penny: To znaczy, iż pójdziemy dzisiaj razem spać ^_^

Harry: Jak to? Z tego, co mi się wydaje to u ciebie jest strasznie wcześnie!

Penny: Jest dokładnie dwudziesta pierwsza, ale dzisiejszy dzień był dla mnie wyjątkowy męczący.

Harry: Rozumiem, a to wszystko przeze mnie.

Penny: Przestańmy o tym gadać.

Harry: Dobrze, ale najpierw chcę zadać jedno pytanie.

Penny: Dajesz.

Harry: Czemu ta zareagowałaś?

Penny: Nie wiem, może to przez obawę, że jak znajdziesz dziewczynę będziesz miał mniej czasu dla mnie.

Harry: Głuptas.

Penny: Ale za to twój :*

Harry: Podoba mi się to *_*

Penny: Mnie także :D

Harry: Chciałabym zobaczyć, jak teraz wyglądasz.

Penny: A więc proszę cię bardzo:

Penny:

Harry: Rudzielcu, czy ty zrobiłaś sobie kolejne tatuaże na spontanie?

Penny: Ej! To nie jest rudy tylko czerwony! I nie, nie zrobiłam sobie. Spotkałyśmy na plaży chłopaków z klasy i nas pomalowali XD

Harry: Spotkałyśmy?

Penny: Ja i Vic (moja BFF, jakbyś się nie domyślił).

Harry: Aaa... Okay.

Penny: No dobrze. Dostałeś już moje zdjęcie, a więc zmykam do spania.

Penny: Branoc :*

Harry: Branoc, głuptasku.

Od autorki: Przepraszam, iż dodaję rozdział tak późno, ale musiałam nauczyć się na kartkówkę z WOSu. Dzisiaj muszę sobie, że powtórzyć z matmy, żeby napisać kartkówkę z matmy. Masakra, normalnie. Ogółem to muszę się wam pochwalić, iż biorę udział w trzech konkursach przedmiotowych (polak, matma i biola), ale mniejsza z tym. Nie będę wam przynudzać.

Nie bójcie się oni nie będę za szybko ze sobą. Zanim między nimi wyniknie jakaś chemia się jeszcze trochę zejdzie. Takie już życie.

~Pauline~

#14 Hurt

Dochodziła już trzecia w nocy, a Harry nadal nie mógł zasnąć. Przewracał się z boku na bok. Chodził po pokoju. Brał tabletki nasenne, ale nic nie pomagało. Nie czuł się nawet śpiący. Co chwila sprawdzał, czy Penny mu nie odpisała, ale nie dostał od niej żadnej odpowiedzi.

Nie mógł zrozumieć dlaczego. Co zrobił nie tak? Czy ją zranił? Przecież nie powiedział nic takiego. Nie rozumiał tego, co się działo.

Gdy około piątej dostał wiadomość od dziewczyny dosłowanie wyskoczył z łóżka.

Penny: Chcesz wiedzieć co się stało? Chcesz wiedzieć przez kogo cierpię? Przez ciebie. Tak właśnie przez ciebie. Nie wiem dlaczego. Może dlatego, iż jestem głupia, ale mówi się trudno. To wszystko zaczęło się, kiedy napisałeś, że musisz znaleźć sobie dziewczynę. To mnie zabolało. To uczucie było silniejsze ode mnie. Nie potrafiłam zapanować nad tym, rozumiesz? Płakałam i nie mogłam przestać...

Harry: Penny... Czy ty... Czy ty coś do mnie czujesz?

Od autorki: Tak, wiem zabijecie mnie za to, iż przerwałam w tym momencie, ale o to mi chodziło. Sądzicie, że co Pen odpisze Harry'emu?

~Pauline~